Δίαυλοι Ζωής

Μας άρεσε και το αναδημοσιεύουμε :

Στη σελίδα αυτή θα τοποθετούνται υπερσυνδέσεις προς διαύλους και ιστότοπους ανά τον κόσμο που μεταδίδουν ή διαθέτουν πρωτογενώς πολυμεσικό υλικό (βίντεο – ήχος) για την Ορθόδοξη πνευματικότητα μέσω Διαδικτύου.
Η σελίδα αυτή θα εμπλουτίζεται καθώς ενημερωνόμαστε ή ανακαλύπτουμε νέους διαύλους.
1. Τηλεοπτικοί σταθμοί
Ορθόδοξοι Εκκλησιαστικοί τηλεοπτικοί σταθμοί που εκπέμπουν ζωντανά στο Διαδίκυο (ροή βίντεο – streaming video).
Πατήστε στο εικονίδιο δίπλα στο όνομα του κάθε σταθμού για να παρακολουθήσετε το πρόγραμμά του.
Λύχνος (Πάτρα)
4Ε (Θεσσαλονίκη)
Hellenic Heartbeat TV (ΗΠΑ)
Orthodox.tv (ΗΠΑ)
2. Ραδιοφωνικοί σταθμοί
Ορθόδοξοι Εκκλησιαστικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί που εκπέμπουν ζωντανά στο Διαδίκυο (ροή ήχου – streaming audio).
Πατήστε στο εικονίδιο δίπλα στο όνομα του κάθε σταθμού για να τον ακούσετε.
Εκκλησία της Ελλάδος
Ιερά Αρχιεπισκοπή Κρήτης
Πειραϊκή Εκκλησία (Ι.Μ. Πειραιά)
Λύχνος (Ι.Μ. Πατρών)
Ορθόδοξη Μαρτυρία (Ι.Μ. Δημητριάδος)
Ράδιο Κιβωτός (Ι.Μ. Σερρών)
Ι.Μ. Λαρίσης
Ράδιο Μαρτυρία (Ι.Μ. Κυδωνίας)
Ι.Μ. Λεμεσού
Λυδία η Φιλιππησία
Νεανικό Oρθόδοξο Κυκλαδίτικο Ραδιόφωνο
Ancient Faith Radio (ΗΠΑ)
Orthodoxia Radio (ΗΠΑ)
3. Ομιλίες – Ύμνοι – Βίντεο
Οι παρακάτω ιστότοποι προσφέρουν – διαθέτουν ευγενώς ομιλίες, μουσική ή βίντεο πνευματικού περιεχομένου σε ψηφιακή μορφή (mp3).
Ιερά Μητρόπολις Λεμεσού (ομιλίες Σεβασμιωτάτου π. Αθανασίου)
Φλόγα (ομιλίες π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου)
Athos.edo.gr (ομιλίες διάφορων γερόντων)
Πηγή Ζωής (βίντεο, ύμνοι και ομιλίες διάφορων γερόντων)
Παντοκράτωρ (ομιλίες διάφορων γερόντων)
ΟΟΔΕ
Ορθόδοξη Εκκλησία της Ταϊβάν (βίντεο, εκκλησιαστικοί ύμνοι και ομιλίες σε διάφορες γλώσσες)
4. Διαδικτυακοί Ελληνικοί ραδιοφωνικοί & τηλεοπτικοί σταθμοί
Στις παρακάτω διευθύνσεις θα βρείτε πολλές παραπομπές σε μέσα που εκπέμπουν μέσω διαδικτύου.
greekradios.gr
e-radio.gr
radiopicker.com
Ομογένεια.com

Περί ζωδίου στο προφίλ μου

 

Δημιουργήθηκε εδώ και λίγες μέρες ένα θέμα, που θα ήθελα να κάνω μια διευκρίνιση προς αποφυγή παρεξηγήσεων :
Είχα λάβει ένα email από ένα χρήστη, που είχε σκανδαλιστεί γιατί είχα στο προφίλ μου μέχρι και σήμερα (πριν λίγο που το άλλαξα) το ζώδιο και μάλιστα εκτός από αυτό που δέχεται η Ευρώπη και με το Κινέζικο! Απάντησα στον φίλο, ότι φυσικά εγώ ως Ορθόδοξος Χριστιανός, είμαι κατά τον ζωδίων, αλλά εγώ απλά είχα γράψει την ημερομηνία γέννησής μου! Όλα τα άλλα τα είχε προσθέσει το google με βάση την ημερομηνία και δεν μπορούσα να κάνω κάτι!

Σήμερα δέχτηκα τηλεφώνημα από έναν Κληρικό, που μου ζητούσε το ίδιο πράγμα και του απάντησα ακριβώς το ίδιο πράγμα, γιατί ακριβώς αυτή την πεποίθηση είχα! Τότε είπα αφού γίνεται τόσος σκανδαλισμός, να πάω να διαγράψω την ημερομηνία γέννησης, με την πεποίθηση ότι έτσι δεν θα φαίνεται και το ζώδιο! Εκεί με έκπληξη παρατήρησα κάτι που από επιπολαιότητα δεν είχα δει στην αρχή όταν άνοιγα το λογαριασμό! Ότι είχε μια επιλογή, ένα κουτάκι που ήταν τσεκαρισμένο, προφανώς από την αρχή και εγώ έπρεπε να είχα απενεργοποιήσει, που έλεγε «Να εμφανίζεται ο ζωδιακός κύκλος;». Φυσικά αμέσως έβγαλα!

Θέλω να ζητήσω πραγματικά συγνώμη, για όσους αδελφούς σκανδάλισα, χωρίς πραγματικά την θέλησή μου! Δεν είχα καμία πρόθεση! Δεν έχω ποτέ καμιά σχέση με ζώδια, ούτε θα έχω, ούτε προτρέπω κανέναν να έχει!
Ευχαριστώ τον κληρικό που είχε την καλοσύνη να με πάρει τηλέφωνο και μπόρεσα να δώσω τέλος σε αυτή την παρεξήγηση! Μη διστάσετε, αγαπητοί αναγνώστες, ότι άλλο αρνητικό βλέπετε να μου το επισημαίνετε να διορθώνομαι και να βελτιώνομαι!
Καλή συνέχεια σε όλους.

Διάκονος Αντώνιος

Περί Ελεύθερου Συμβολαίου Συμβίωσης…

Η αλήθεια είναι ότι αισθάνομαι λίγο άβολα που πρέπει να σχολιάσω το «Ελεύθερο Σύμφωνο Συμβίωσης» ενόψει περιόδου Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Η περίοδος αυτή που η Εκκλησία μας δεν τελεί καν το μυστήριο του Γάμου, πως θα ασχοληθεί κανείς με κάτι που δεν είναι καν γάμος…και κατά την τοποθέτηση της Διαρκούςς Ιεράς Συνόδου…πορνεία; Αλλά καμιά φορά ή καλύτερα σχεδόν πάντα οι προκλήσεις και οι πειρασμοί εμφανίζονται στις πνευματικότερες περιόδους και στη συγκεκριμένη περίπτωση από την Ελληνική Κυβέρνηση τώρα, γι’ αυτό είπα να τοποθετηθώ :

Το θέμα φυσικά είναι πολυδιάστατο! Ο κάθε άνθρωπος ανάλογα με την οπτική γωνία που το κοιτάζει έχει και την ανάλογη άποψη! Οι απόψεις αυτές πολλές φορές είναι αλληλοσυγκρουόμενες. Υπάρχει ένα κοινωνικός διχασμός είναι αλήθεια!

Σκοπός της Εκκλησίας είναι να κάνει τον κόσμο Εκκλησία, δίνοντας την μεγάλη πρόσκληση και τα εφόδια σωτηρίας. Ο κόσμος όμως έχει τη δικιά του πορεία και δυναμική. Όπως ο Αδάμ πίστεψε ότι μπορεί να έχει την αλήθεια και να ζει ως Θεός χωρίς τον Θεό, έτσι και η σύγχρονη κοινωνία μας, πιστεύει ότι μπορεί να βιώνει και να ρυθμίζει τις σχέσεις των πολιτών της, χωρίς Θεό, χωρίς τις εντολές Του και το Νόμο Του (με την πνευματική και όχι την νομική του έννοια). Το πώς και γιατί έχουμε φτάσει εδώ είναι πολύ μεγάλη ιστορία και θέμα. Θα το εστιάσουμε καλύτερα στο τώρα και ειδικότερα στο θέμα του Συμβολαίου. Δεν έχουμε θεοκρατικό κράτος και ούτε η Εκκλησία ζητάει συγκυβέρνηση. Από την άλλη όμως, έχει την απαίτηση η πολιτεία, να «ευλογεί» πράξεις και νομοθετήματα που είναι αντίθετα από το πνεύμα του Ευαγγελίου; Το Μυστήριο του Γάμου θεσπίστηκε ήδη μέσα από τον παράδεισο. Σκοπός του συνοπτικά είναι η ολοκληρωμένη αγάπη του ζευγαριού και των μετέπειτα πιθανόν τέκνων του και η από κοινού σωτηρία τους, στην βασιλεία των Ουρανών. Δεν παραβλέπει την φύση μας, τις σεξουαλικές και βιολογικές μας ανάγκες αλλά τους δίνει μεταμορφωτική και σωτήρια προοπτική! Οι σχέσεις των δύο φύλων, όταν δεν ολοκληρώνονται στα πλαίσια του γάμου, αλλά για την ικανοποίηση των φιληδονικών ενστίκτων κ.τ.λ. και μόνο, χωρίς να έχουμε μπει στις προοπτικές και τις δυνατότητες του μυστηρίου του Γάμου, σημαίνει αμαρτία. Δηλαδή παραβίαση των εντολών του Θεού και αυτονόμηση σε δική μας πορεία. Αμαρτία είναι οτιδήποτε μας χωρίζει από την κοινωνία και ένωσή μας με τον Θεό. Αντιλαμβάνεσθε ότι Εκκλησία δεν μπορεί να το αποδεχτεί αυτό, γιατί θα αποτελούσε εκκοσμίκευση και παρέκκλιση της αποστολής της. Η πολιτεία καλά κάνει και θέλει να ρυθμίσει με νόμο, αυτά που πιστεύει ότι θα είναι καλά για τους πολίτες της. Οι πολίτες μπορεί να τους αρέσει αυτό. Δεν μπορεί όμως αν θέλουν να αποκαλούνται και ορθόδοξοι Χριστιανοί, να αφήσουν ή να το αναβάλλουν το μυστήριο του Γάμου για αργότερα και να κάνουν Ελεύθερο Συμβόλαιο και δεν τρέχει πνευματικά τίποτα! Η σωστική αποστολή της Εκκλησίας, υπάρχει για να θεραπεύει την αμαρτία και όχι να την διαιωνίζει και να την ευλογεί. Εδώ να διευκρινίσουμε ότι η Εκκλησία αγαπάει τον αμαρτωλό αλλά απεχθάνεται την αμαρτία! Δηλαδή είναι φιλάνθρωπη, αλλά δεν μπορεί να ράβει τον Λόγο του Θεού στα μέτρα των ανθρώπων, επειδή άλλαξαν οι εποχές κτλ.! Οι εποχές άλλαξαν σίγουρα, αλλά στην ουσία τα μέσα αλλάζουν, οι αξίες και ο άνθρωπος ίδιος είναι σε κάθε εποχή! Δηλαδή ζητάνε να μην αντιδρά για να μην έχει ενοχές ο σύγχρονος άνθρωπος; Είναι δυνατόν; Το θέμα στη πνευματική ζωή είναι να δεχόμαστε την δεδομένη αμαρτωλότητά μας, αλλά από την άλλη να μη προσπαθούμε να αλλάξουμε την Εκκλησία και να την κάνουμε «κόσμο». Άλλο φιλανθρωπία και ποιμαντική και άλλο όμως εντολές του Θεού.

Θα πει κανείς καλά και με τόσους γάμους που ευλόγησε η Εκκλησία τι έγινε; Γεμίσαμε διαζύγια, εφέ και επιδειξιομανία στο γάμο, με στολισμούς, ακριβά νυφικά, κουστούμια και δεξιώσεις κτλ. ! Εδώ είναι το θέμα! Η Εκκλησία δεν κάνει μαγικές τελετές! Γι αυτό μιλάει περί μυστηρίου! Ευλογεί τον γάμο, όταν εμείς είμαστε δεκτικοί στη χάρη του! Δεν διδάσκει και δεν απαιτεί ακριβά κοσμήματα και ρούχα στο γάμο, αλλά ζητάει καθαρές καρδιές γεμάτο αγάπη και ταπείνωση ώστε το θέλω να γίνει θέλουμε, το εγώ εμείς, δια της Κοινωνίας του Τριαδικού μας Θεού! Το έκανε κανείς πραγματικά στη ζωή του και χώρισε; Μήπως χωρίζουμε γιατί ακριβώς δεν συμβαίνουν αυτά; Όλα τα άλλα είναι κοσμικά στοιχεία, που τα γραφεία εκδηλώσεων επιβάλουν στο ζευγάρι και όταν πάει να πει κάτι κανένας ιερέας…αυτός είναι ο κακός της υποθέσεως! Στην λίγη εμπειρία που έχω μέσα στο ράσο θα μπορούσα να σας πω ένα σωρό περιστατικά που δείχνει την παρέκκλιση και το κοσμικό φρόνημα πολλών που έρχονται στην Εκκλησία για γάμο! Το θέμα όμως δεν είναι εκεί! Π.χ. Ο Αθλητισμός κρίνεται ως αθλητισμός και όχι γιατί κάποιοι παίρνουν απαγορευτικές ουσίες για να αυξήσουν επιδόσεις ή γιατί κάποιοι ξεσπάνε σε βία εντός και εκτός αγωνιστικών χώρων! Αυτό δεν είναι αθλητισμός, είναι έξω από αυτόν. Συμβαίνουν αλλά δεν έπρεπε να συμβαίνουν! Αυτό κάνει η Εκκλησία δεν λέει αυτό που συμβαίνει αλλά αποστολή έχει να λέει αυτό που έπρεπε να συμβαίνει το δέον! Και υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που το υιοθετούν στη ζωή τους και πάνε αντίθετα στο ρεύμα της εποχής! Αλήθεια τι αγάπη είναι αυτή που κρατάμε πισινή και θέλουμε να δοκιμάσουμε τον άλλον; Τι είναι; Αυτοκίνητο που κάνουμε test drive; Το κάψιμο στην προθέρμανση δεν το έχουμε υπόψη μας; Θέλουμε να υιοθετήσουμε αυτό το νόμο γιατί συμβαίνει και στην υπόλοιπη Ευρώπη! Ωραία ως εναρμόνιση νομοθεσίας αυτό είναι αναπόφευκτο! Αλλά δεν θα δούμε αυτό που οδηγεί; Έχουν ίδια παράδοση στην υπόλοιπη Ευρώπη με εμάς; Η οικογένεια δεν ήταν αυτό που μας κρατούσε ως έθνος; Έχετε δει τον γάμο αλλά Ελληνικά; Βλέπετε τον ξένο να έχει μόνο τους γονείς του και αυτό με τυπική σχέση και η Τούλα στο έργο είχε όλο το σόι με τις μικρότητες ίσως και τις παρεξηγήσεις αλλά την θέρμη και την ζεστασιά της! Αυτή είναι η παράδοσή μας! Δεν μας αρέσει; Είναι καλύτερα στην Ευρώπη; Γι αυτό διαλύονται και αυτοκτονούν; Μια ζωή θα είμαστε σαν τον Επιμηθέα και όχι σαν τον Προμηθέα; Να μου πεις καλά τώρα δεν συμβιώνουν άνθρωποι κτλ ; Ναι συμβιώνουν αλλά θέλουν να το έχουμε και ως πρότυπο κοινωνικής συνοχής και οργάνωσης; Επειδή απλά συμβαίνει; Σκεφτείτε αυτό να συνέβαινε και σε άλλα θέματα! Δεν συμβαίνουν κλοπές; Τότε αναλογικά πρέπει να νομιμοποιήσουμε την κλοπή, όποιος το δηλώνει να μη διώκεται και αυτό θα είναι ωφέλιμο για την κοινωνία μας, γιατί θα το δηλώνει και στην εφορία και θα παίρνει χρήματα πίσω η πολιτεία με φορολογία! Από το τίποτα καλύτερα, ενώ εδώ έστω θα παίρνουμε και πίσω! Γίνονται αυτά;

Θα πει πάλι κάποιος, στην κλοπή αδικείς κάποιον, ενώ στην συμβίωση το κάνουν και οι δύο με την θέλησή τους. Δηλαδή κρατάμε το ου κλέψεις, αλλά το ου μοιχεύσεις και ου πορνεύσεις το βάζουμε στην άκρη; Είπε κανείς ότι η δολοφονία με την συγκατάθεση του θύματος παύει να είναι δολοφονία; Υπάρχει ολίγον δολοφονία; Η είναι η δεν είναι! Τα κίνητρα μόνο την κάνουν εκούσια ή ακούσια, αλλά δεν παύει να είναι! Πρέπει να καταλάβουμε ότι ο νόμος του κόσμου αλλάζει και μεταβάλλεται και πάντα θα υπολείπεται! Ενώ ο Θεϊκός νόμος που είναι στις προδιαγραφές της πραγματικής μας ανθρώπινης κατά φύσιν κατάστασης! Το θέμα είναι οντολογικό και όχι νομικό! Το καταλαβαίνουμε αυτό και θα το καταλάβουμε με την εφαρμογή του συμφώνου…απλά θα έχουμε την ταπείνωση να το παραδεχτούμε;

Κλείνω με το εξής ως εικόνα : Μέχρι σήμερα, ο άντρας συνήθως γονάτιζε και έκανε ρομαντικά πρόταση γάμου στην κοπέλα! Τώρα τι θα κάνουμε και θα λέμε; Είσαι για ένα συμβόλαιο αγάπη μου;;;; Είναι δυνατόν; Έλεος

Πέρι αληθινής νηστείας..

Σχεδόν έφυγε η πρώτη εβδομάδα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής! Η αλήθεια είναι ότι δεν καταλάβαμε ακόμα ζόρι ή στέρηση! Αλλάς ας θυμηθώ για την αληθινή νηστεία τι λένε οι πατέρες της Εκκλησίας :

Μέγας Βασίλειος
MΗΝ ΠΕΡΙΟΡΙΖΕΙΣ ὅμως τὸ καλὸ τῆς νηστείας μόνο στὴν ἀποχὴ ἀπὸ τὸ φαγητό. Γιατὶ πραγματικὴ νηστεία εἶναι νὰ μὴν κάνεις τίποτε ἄδικο. “Νὰ λύνεις κάθε δεσμὸ ἀδικίας”. (Ησ. 58,6) Συγχώρησε τὸν πλησίον σου γιὰ τὸ κακὸ ποὺ σοῦ ἔκανε καὶ ξέχασε αὐτὰ ποὺ σοῦ χρωστάει. “῾Η νηστεία σας νὰ εἶναι καθαρὴ ἀπὸ δικαστικὲς πράξεις καὶ προστριβές.” (Ησ. 63,4) Κρέας δὲν τρῶς ἀλλὰ κατασπαράζεις τὸν ἀδελφό σου. Νηστεύεις τὸ κρασὶ ἀλλὰ εἶσαι σπάταλος σὲ ἀδικίες. Περιμένεις νὰ ἔρθει τὸ βράδυ γιὰ νὰ φᾶς ἀλλὰ ξοδεύεις ὅλη τὴν ἡμέρα σου στὰ δικαστήρια. ” Ἀλοίμονο σὲ κείνους ποὺ δὲν μεθᾶνε ἀπὸ κρασὶ( Ησ. 28,1 [ἀλλὰ ἀπὸ τὶς ἀδικίες].

Ἀββᾶς Ἰσίδωρος ὁ πρεσβύτερος
ΑΝ ΝΗΣΤΕΥΕΤΕ κανονικὰ μὴν ὑπερηφανεύεσθε, διαφορετικὰ καλύτερα νὰ τρῶτε κρέας. Γιατὶ περισσότερο συμφέρει τὸν ἄνθρωπο νὰ τρώει κρέας παρὰ νὰ εἶναι ὑπερήφανος καὶ ἀλλαζόνας.

Καλή δύναμη!

Μεγάλη Τεσσαρακοστή 2008….ευκαιρία για μια νέα αρχή…

 

Όταν ήμουν μικρότερος και ξεκινούσε αυτή η περίοδος, η αλήθεια είναι ότι δεν χαιρόμουν και ιδιαίτερα! Έλεγα ωχ τώρα ξεκινάει η νηστεία, τι θα τρώμε; πως θα την βγάλουμε; κτλ! Μεγαλώνοντας η αλήθεια είναι ότι συνήθισα και ιδιαίτερα φέτος που εδώ και 6 μήνες είμαι σε συνεχής «νηστεία» λόγω διατροφολόγου και σε μέρες μάλιστα χωρίς νηστεία! Τελικά δεν είναι και φοβερό, να κυριαρχήσεις πάνω στην τροφή και γενικά στις επιθυμίες, που κυριαρχούν και μας ελέγχουν!
Επίσης όμως μεγαλώνοντας, έμαθα ότι η νηστεία από τα φαγητά δεν είναι το μόνο που μας καλεί η Εκκλησία! Ουσιαστικότερα μας καλεί, σε πνευματική εγρήγορση, πνευματική νηστεία, από αμαρτίες, πάθη, κατάκριση, πολυλογία κτλ! Αυτό είναι το δυσκολότερο μέρος της περιόδου. Δυστυχώς οι αμαρτίες και τα πάθη μας, έχουν γίνει δεύτερη και σχεδόν πρώτη φύση μας! Αν τα σταματήσουμε και τα κόψουμε, νομίζουμε ότι αρνούμαστε τον ίδιο τον ευατό μας! Αλλά αυτό δεν είπε ό Χριστός; Ότι για να Τον ακολουθήσουμε πρέπει να αρνηθούμε τον ευατό μας και να σηκώσουμε τον σταυρό μας και να τον ακολουθήσουμε! Αυτό σημαίνει άσκηση αλλά και πίστη, δηλαδή εμπιστοσύνη…στον τρόπο ζωής που έζησε ο ίδιος ο Χριστός και τον διατήρησε ως διδασκαλία και πρόταση τρόπου ζωής το σώμα Του δηλαδή η Εκκλησία.
Κάθε Σαρακοστή λοιπόν, είναι μια πρόκληση και ένα ¨ξεβόλεμα¨ από τις εμπαθείς συνήθειές της υπόλοιπης ζωής μας! Τα εφόδια όμως που μας χορηγεί η Εκκλησία είναι πάρα πολλά, όπως η κατάνυξη, οι πλούσιες και μακροσκελείς Ακολουθίες, η πλούσια χάρις και ευλογία του Τριαδικού μας Θεού και οι πρεσβείες των Αγίων μας κ.α.! Εμείς απλά κάνουμε ένα βήμα, δίνουμε έμπρακτα τη συγκατάθεσή μας και τα άλλα τα αναλαμβάνει ο ίδιος ο Θεός, που μας χορηγεί πλούσιες τις δωρεές Του κατά τρόπο μυστηριακό και μεταμορφωτικό! Αυτή είναι η γοητεία που ο κόσμος ως κόσμος και όχι ως Εκκλησία, δεν μπορεί να αντιληφθεί και να υιοθετήσει. Νομίζει ότι η Εκκλησία περιορίζει την ελευθερία του και τον καταπιέζει και όμως συμβαίνει το αντίθετο! Τι; Με την κάθαρση ο άνθρωπος απελευθερώνεται και κυριαρχεί αυτός πάνω στην ύλη και στα πάθη! Αντίθετα ο κοσμικός άνθρωπος, ελέγχεται και υποδουλώνεται αυτός πάνω στα πάθη και τις επιθυμίες του! Ποιος είναι άραγε πραγματικά ελεύθερος; Νοείται άλλωστε η ελευθερία χωρίς την πηγή της που είναι ο ίδιος ο Χριστός;
Σήμερα ξεκινήσαμε με τον Κατανυκτικό Εσπερινό και ζητήσαμε συγνώμη! Αυτό ζητάω και από εσάς που διαβάζετε αυτές τις γραμμές! Όλοι σφάλουμε για πράγματα που κάνουμε ή για πράγματα που θα μπορούσαμε να κάνουμε και δεν τα κάναμε! Εύχομαι να έχουμε καλή, κατανυκτική και αγωνιστική Μεγάλη Τεσσαρακοστή! Να αξιωθούμε να συναντήσουμε ουσιαστικά τον Αναστημένο Χριστό και να συναναστηθούμε μαζί του το βράδυ το Μεγάλου Σαββάτου που πλησιάζει!

Ο Θεός μαζί μας

π. Αντώνιος

Περί της Ονομασίας των Σκοπίων…

Από τότε που ήμουν πρωτοετής σπουδαστής στο Εκκλησιαστικό Λύκειο Κορίνθου (1993-1994), θυμάμαι είχε ανακύψει για την Ελλάδα, έντονα το θέμα της Ονομασίας των Σκοπίων και είχαν γίνει (και συμμετάσχει) τα πρώτα τότε συλλαλητήρια! Από τότε, πέρασαν τα χρόνια, το θέμα ξεθώριασε και έγινε χρόνιο. Στις μέρες μας το θέμα ξαναζωντάνεψε έντονα, μετά την μονομερή απόσχιση του Κόσσοβου και τις διαπραγματεύσεις της γείτονος χώρας για την ένταξή της στο Νάτο.
Δεν είμαι ειδικός σε θέματα διεθνούς δικαίου και διπλωματίας και το ξεκαθαρίζω από την αρχή. Μάλιστα προχθές με συγκλόνισε το γεγονός που είδα στις ειδήσεις, έδειχνε τα συλλαλητήρια που έκανα οι Σκοπιανοί και μιλούσε ένας ηλικιωμένος Σκοπιανός με πολύ πάθος και έλεγε : Εμείς έχουμε τη Μακεδονία ιστορικά 7.000 χρόνια. Οι Έλληνες είναι βάρβαροι και μας έχουν κατασφάξει κτλ. ! Άρα τι γίνεται εδώ; Είτε εμείς οι Έλληνες τα μάθαμε λάθος ή οι Σκοπιανοί τους έχουν κάνει πλύση εγκεφάλου και λένε αυτά που λένε. Σκέφτηκα λοιπόν ότι : Εμείς που μιλάμε για την ελληνικότητα της Μακεδονίας αν ήμασταν Σκοπιανοί θα λέγαμε τα ίδια; Όπως και το αντίστροφο βέβαια. Από ότι έχω διαβάσει: οι Σλάβοι εμφανίστηκαν στα Βαλκάνια (χερσόνησος του Αίμου) τον 5ο με 6ο αιώνα μ.Χ., τι σχέση έχουν οι Σκοπιανοί με τους Μακεδόνες του Μεγάλου Αλεξάνδρου που υπήρχαν τουλάχιστον από το 5ο και 4ο αιώνα π.Χ.;
Το θέμα λοιπόν κατά τη γνώμη μου κακώς έχει πάει διπλωματικά! Διπλωματία στη πράξη δεν σημαίνει η επικράτηση του δικαίου, αλλά η επικράτηση του συμφέροντος και της ισχύς. Στη προκειμένη περίπτωση των Αμερικάνων στην περιοχή, υποτίθεται με την αιγίδα του ΟΗΕ που χιλιάδες φορές δυστυχώς, μετατρέπετε ως ασπίδα των λίγων ισχυρών κρατών, εις βάρος των πολλών και ανίσχυρων. Θα αναρωτηθείτε : και τι πρέπει να γίνει δηλαδή; Πόλεμος; Φυσικά και όχι! Ως άνθρωπος και ιδιαίτερα ως Χριστιανός είμαι κατά της βίας και του πολέμου και τα καταδικάζω! Τότε τι;
Κατά τη γνώμη μου, έπρεπε να είχαμε προτείνει να γινόταν κάτι σαν Παγκόσμια ιστορική διαφώτιση του θέματος. Δηλαδή να είχαν προσκληθεί με την αιγίδα του ΟΗΕ, επιτροπή κορυφαίων ιστορικών από όλο τον κόσμο και να κατέθεταν ιστορικά ντοκουμέντα (πηγές, ανασκαφές, χάρτες κτλ) για την περιοχή της Μακεδονίας. Τα πορίσματα της έρευνας να ήταν και το κριτήριο για το πια χώρα και έθνος μπορεί να χρησιμοποιεί το όνομα της Μακεδονίας. Εδώ μπορέσαμε και κατοχυρώσαμε τη φέτα ως Ελληνική στο εμπόριο! Γιατί να μη μπορέσουμε και το όνομα αυτό; Έχουμε κάτι να φοβηθούμε ιστορικά; Αν ναι…τότε καλά κάνουν οι Σκοπιανοί και διεκδικούν! Αν όχι….τότε κακώς κάνουν οι Σκοπιανοί και οποιοσδήποτε άλλος διεκδικεί Ελληνικά εδάφη (Θεωρεία Τσαμουριάς, Θράκη κτλ). Γιατί; Πολύ απλά οι Έλληνες ήταν παλιότερος λαός και υπήρχε πριν από αυτούς! Αν κάποιος πρέπει να μη φοβάται και να διεκδικεί εδάφη είμαστε εμείς και όχι αυτοί, γιατί πολύ απλά κάποτε είχαμε φτάσει τα σύνορά μας ως τις Ινδίες. Δόξα τω θεώ δεν διεκδικούμε τίποτα και έχουμε διάκριση του μεγάλου μας ιστορικά έθνους σε σχέση με το μικρό μας νεοελληνικό κράτος. Από την άλλη όμως, μη μας σφετερίζονται και τα δικά μας!!!

Νέα αρχή…

Αγαπητοί φίλοι χαίρετε!

Η αλήθεια είναι ότι όταν ξεκίνησα να φτιάχνω αυτό το blog, περισσότερο το έκανα πειραματικά και δοκιμαστικά. Έβλεπα τα άλλα αντίστοιχα blog και διαπίστωνα ότι φυσικά το δικό μου υστερούσε (και συνεχίζει να υστερεί ακόμα) και σε περιεχόμενο αλλά και σε εφαρμογές. Προχθές όμως κατάλαβα καλύτερα πως λειτουργεί το blog και πως μπορώ να προσθέσω εφαρμογές. Έτσι πλέον θα προσπαθήσω να το αναναιώνω και συντηρώ όσο το δυνατόν με περισσότερη συνέπεια και υπευθυνότητα! Καλοδεχούμενα βέβαια είναι οι δικές σας απόψεις και παρατηρήσεις για περισσότερη βελτίωση! Εύχομαι να γίνει ένας γόνιμος διάλλογος και προβληματισμός…

Καλή νέα αρχή…

ΕΝΘΡΟΝΙΣΤΗΡΙΟΣ ΛΟΓΟΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ

Σάββατο, 16 Φεβρουάριος 2008

 

Συγκινητικός ήταν ο Ενθρονιστήριος Λόγος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου, τον οποίο δημοσιευούμε παρακάτω.

ΕΝΘΡΟΝΙΣΤΗΡΙΟΣ ΛΟΓΟΣ:

Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς καὶ πατὴρ τοῦ κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ͵ ὁ κατὰ τὸ πολὺ αὐτοῦ ἔλεος ἀναγεννήσας ἡμᾶς εἰς ἐλπίδα ζῶσαν δι΄ ἀναστάσεως Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐκ νεκρῶν͵ εἰς κληρονομίαν ἄφθαρτον καὶ ἀμίαντον καὶ ἀμάραντον», (Α΄ Πετρ. 2, 13-15).

Εκ βάθους καρδίας ευχαριστώ τον Πανάγαθο Τριαδικό Θεό, ο οποίος μέσα στο πλούσιο έλεος και την ανεξάντλητη ανοχή Του προς την ελαχιστότητά μου οικονόμησε κατ΄ αυτόν τον τρόπο τη ζωή μου.

Ευγνωμοσύνη εκφράζω επίσης προς τους αγαπητούς εν Χριστώ αδελφούς μου, τους Σεβασμιωτάτους Αρχιερείς, οι οποίοι με ανέδειξαν δια της τιμίας ψήφου των Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος.
Θερμές ευχαριστίες απευθύνω και προς όλους εσάς, που κατακλύζετε αυτή την ώρα τον αγιασμένο τούτο χώρο, όπου καθημερινά «τὰ τελειώτατα τελεσιουργοῦνται», και γίνεσθε μάρτυρες της προσθήκης ενός ακόμη κρίκου στην ανθρώπινη αλυσίδα των διακονησάντων εν Ελλάδι το αρχιεπισκοπικό αξίωμα.

«Καὶ ἰδοὺ ἐγώ ἐν μέσῳ ὑμῶν. Μᾶλλον ἐν τῷ μέσῳ πάντων ἡμῶν ὁ Χριστός, Ὅς ἦν καὶ ἔστι καί ἔσται».

Ιδού εγώ ανάμεσά σας, στην εποχή των μεγαλόστομων διακηρύξεων, του πληθωρισμού της κενολογίας και της ξύλινης γλώσσας, απρόθυμος να διατυπώσω υψιπετείς διακηρύξεις.

Δεν έχω να καταθέσω προγραμματικές δηλώσεις. Άλλωστε αυτές είναι ήδη διατυπωμένες άπαξ και με περισσή σαφήνεια επί του Σταυρού.

Η Εκκλησία πορεύεται μέσα στην Ιστορία και τον κόσμο αλλά δεν είναι εκ του κόσμου τούτου. Δεν ενδιαφέρεται να αντιπαρατεθεί προς κάτι ή κάποιον αλλά να προσλάβει τον κόσμο και να τον μεταμορφώσει. Δεν καλείται να είναι το λίπασμα για τα διακοσμητικά φυτά αυτού του κόσμου αλλά γίνεται συνεχώς ένας πνευματικός εκρηκτικός μηχανισμός που ανατινάζει τον κόσμο και τον κάνει Εκκλησία.

Κι εμείς, οι διάκονοι της Εκκλησίας, δεν υπάρχουμε για να αντιπαραθέτουμε επιμέρους απόψεις εναντίον άλλων απόψεων ή ιδεολογικές αντιλήψεις έναντι άλλων ιδεολογιών, ούτε δικαιούμαστε να στρατευτούμε σε μια ιδεολογικοπολιτική επιλογή εναντιούμενοι σέ κάποιαν άλλη.

Διότι τότε δεν θα είμαστε Εκκλησία αλλά μια θρησκευτική παράταξη, αυτοπεριορισμένη στη στενωπό των ιδεών της, αφού λησμόνησε ότι ο δρόμος που έχουμε να δείξουμε στους ανθρώπους και η αλήθεια που έχουμε χρέος να μαρτυρούμε δεν είναι μια ιδεολογία αλλά ένα πρόσωπο.

Ο Χριστός είναι «ἡ ὁδός, ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ Ζωή» (Ιωάν. 14, 6).
Ο Χριστός, ο οποίος δεν πρότεινε ιδέες που διχάζουν τους ανθρώπους αλλά «ἤπλωσε τὰ παλάμας» επί του Σταυρού «καὶ ἥνωσε τὰ τὸ πρὶν διεστῶτα». Ο Χριστός που μελίζεται επί του θυσιαστηρίου σε κάθε Θεία Λειτουργία αλλά δεν διαιρείται, και προσφέρει τη δυνατότητα πάντες οι εξ ενός ποτηρίου μεταλαμβάνοντες να γίνονται ένα σώμα.

Όταν οι ιδεολογίες, οι αντιπαλότητες, τα μίση και οι έχθρες διαλύουν την ενότητα των ανθρώπων στο όνομα κοσμοθεωριών ή κοσμικών συμφερόντων, η δική μας ευθύνη είναι να βρίσκουμε τρόπους, ώστε έργω και λόγω να διατρανώνεται η επιθανάτια αγωνία του Θεανθρώπου για τον κατακερματισμό του γένους των ανθρώπων και αυτό να καθορίζει το ήθος των παρεμβάσεων μας στη ζωή του κόσμου.

Εμείς έχουμε χρέος να μαρτυρούμε, με τόση αγωνία ώστε να γίνεται ο ιδρώτας μας «ὡσεὶ θρόμβοι αἵματος» (Λουκ. 22, 44), ότι η Εκκλησία υπάρχει για να ενώνονται οι άνθρωποι: «ἵνα ὦσιν ἓν» (Ιωάν. 17, 11). Και αυτό δεν επιτυγχάνεται με διακηρύξεις και μεγαλοστομίες αλλά με θυσίες σταυρικού ήθους, φωταγωγημένες από την αναστάσιμη ελπίδα.
Αυτός είναι και ο λόγος που η Εκκλησία δεν έχει δικαίωμα να σιωπά και να αδιαφορεί για όσα ταλανίζουν τους ανθρώπους, είτε πρόκειται για τα μικρά προβλήματα της βιοτής τους, είτε για τα μείζονα προβλήματα της κοινωνίας μέσα στην οποία ζουν.

Εμείς δεν είμαστε πολιτικοί αλλά εκκλησιαστικοί άνδρες. Είμαστε κατά Χάριν και καθ’ υποχρέωσιν φορείς και εκφραστές του προφητικού χαρίσματος της Ιερωσύνης. Το νόημα της προφητείας, όμως, δεν είναι να προλέγεις τα μέλλοντα, αλλά να αποκαλύπτεις εν Πνεύματι Αγίω όσα στο παρόν τραυματίζουν την αλήθεια και υπονομεύουν το μέλλον, την ποιότητα της ζωής των ανθρώπων και τη σωτηρία τους.

Τούτο σημαίνει ότι η Εκκλησία έχει καθήκον να διατυπώνει τον λόγο της όχι για να αμφισβητήσει τους θεσμούς ή να εμπλακεί σε πολιτικές και κομματικές αντιπαραθέσεις αλλά για να εκφράσει την αγωνία της, όταν αισθάνεται ότι η έκπτωση των αρχών και των αξιών υποθηκεύει το μέλλον του λαού του Θεού και απαξιώνει τα ουσιώδη του βίου του.

Η δική μας δουλειά είναι να παράγουμε πνευματικά αντισώματα, προστατευτικά του κοινωνικού οργανισμού από κάθε φθοροποιό νόσο που εκφυλίζει το ανθρώπινο πρόσωπο και οδηγεί σε εκπτωτικά φαινόμενα τον κοινό μας βίο.

Είναι επομένως ζωτικής σημασίας ανάγκη η Εκκλησία και η Πολιτεία να πορευόμαστε εν αγάπη και ομονοία, προφυλάσσοντας και διασώζοντας τους διακριτούς μας ρόλους, ώστε να υπηρετήσουμε από κοινού τον λαό και τη χώρα μας, με επίγνωση της διαφορετικότητας των αποστολών μας.

Τούτη την οριακή στιγμή της ζωής μου, όπου καλούμαι περισσότερο από ποτέ να αναλωθώ ώστε να «ζῶ οὐκέτι ἐγώ» αλλά να «ζεῖ ἐν ἐμοὶ Χριστός» (Γαλ. 2, 20), επιθυμώ να καταθέσω ενώπιον σας τις προσωπικές μου ανησυχίες και να απευθύνω πρόσκληση και παράκληση προς όλους και προς τον καθένα προσωπικά, να συναντηθούμε σε κοινούς στόχους και οραματισμούς.

Πρώτο σημείο, που κατέκαιε πάντοτε και συνεχίζει να κατακαίει την καρδιά μου, είναι η μέριμνα για τα νιάτα του τόπου μας. Για τα παιδιά μας, που αισθάνονται συνεχώς προδομένα από την ασυνέπεια έργων και λόγων· που ασφυκτιούν από έλλειψη πνευματικού οξυγόνου· που γίνονται έρμαια της ιδιοτέλειας ημών των μεγαλυτέρων· που πεινούν για αλήθεια και ζωή και διψούν για όραμα και ελπίδα. Σε αυτούς τους νέους και τις νέες θέλω να απευθυνθώ άμεσα και προσωπικά.

Παιδιά μου: κατ αρχήν θέλω να ανανεώσω την πρόσκληση του μακαριστού προκατόχου μου, του αρχιεπισκόπου κυρού Χριστοδούλου, ο οποίος σας κάλεσε να έρθετε στην Εκκλησία χωρίς προϋποθέσεις, προκαταλήψεις και προδιαγραφές. Σας διαβεβαιώνω κι εγώ ότι το μόνο που χρειάζεται είναι να μην ξεχνάτε ότι η Εκκλησία είναι το σπίτι σας· η πατρική σας εστία.

Δεν χρειαζόσαστε διαμεσολαβητές και ειδικές προσκλήσεις. Αρκεί να στρέψετε τα βήματα σας προς τα εκεί.

Νοιώθω την ανάγκη, όμως, να σας πω και κάτι ακόμα. Εμείς, οι πνευματικοί γονείς σας, έχουμε μια υποχρέωση προς εσάς και αυτήν πρέπει να τονίσω και να δεσμευτώ απέναντί σας:

Εγώ, ο Αρχιεπίσκοπος, δηλαδή ο πνευματικός σας πατέρας, και μαζί με εμένα όλοι οι ιερείς δεν έχουμε δικαίωμα να σταματήσουμε στην πρόσκληση. Πρέπει να βγούμε πρώτοι στον δρόμο και να σας συναντήσουμε. Δεν αρκεί να σας ξανα-προσκαλέσουμε αλλά να έρθουμε εμείς πρώτοι κοντά σας.

Αγαπημένα μου παιδιά, θέλω να συναντιόμαστε προσωπικά. Προτείνω λοιπόν να ιδρύσουμε ένα είδος νεανικού συμβουλίου του αρχιεπισκόπου, ώστε να ανταμώνουμε, να ακούω άμεσα ο ίδιος τον λόγο σας και να αγωνιστούμε μαζί για να χτίσουμε το αύριο που εσείς δικαιούσθε και εμείς οφείλουμε να σας εξασφαλίσουμε.

Αυτό που κυρίως επιθυμώ είναι να σας ακούσω παρά να με ακούσετε. Κι εσείς να κάνετε έντονη την παρουσία και φανερό τον λόγο σας στη ζωή της Εκκλησίας μας.

Εγώ θα προσπαθήσω να είμαι ανοιχτός απέναντί σας, και διάφανος για να φαίνεται πίσω μου ο Σταυρωμένος αρχηγός της Ζωής. Ο μόνος που αγαπάει τόσο ώστε να μην μπορεί κανείς να αντισταθεί στην αγάπη Του.
Και κάτι ακόμα.

Η Εκκλησία είναι το σπίτι σας. Κι όταν το βλέπετε να φλέγεται από δικές μας αμέλειες ή αναξιότητες μη στέκεστε απέναντι ασκώντας εύκολη κριτική. Μπείτε μέσα για να σώσουμε ό,τι μπορούμε από τον πολύτιμο θησαυρό της πνευματικής μας κληρονομιάς.
Ελάτε στο σπίτι σας για να το ανανεώσουμε και να το ανακαινίσουμε μαζί.

Ένα δεύτερο σημείο που βασανίζει τον λογισμό μου είναι η ευθύνη μας για την πορεία του νεοελληνικού πολιτισμικού γίγνεσθαι. Επιτρέψτε μου να απευθύνω τον λόγο προς τους ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών, της επιστήμης και της τεχνολογίας· προς όλα εκείνα τα ανήσυχα πνεύματα, που επιμένουν να προβληματίζονται για τα κοινά και δεν αισθάνονται ικανοποιημένοι από την ακινησία, τη στασιμότητα και τη δουλεία του αυτονόητου.

Εμείς, οι εκκλησιαστικοί ταγοί έχουμε μια υποχρέωση απέναντί σας και εσείς έχετε ένα χρέος στο γένος μας και στην Ιστορία.Η Εκκλησία πρέπει να ξαναβρεί τους τρόπους να κεντρίζει και να εμπνέει το ανθρώπινο πνεύμα. Όπως τότε που γονιμοποίησε τις τέχνες και τις επιστήμες και γέννησαν πολιτισμό.

Τότε που και οι πέτρες μαρτυρούσαν το μεγαλείο της ορθόδοξης θεολογίας καθώς αυτή εκφραζόταν μέσω της αρχιτεκτονικής των ναών και των μοναστηριών. Τότε που η Αγιά Σοφιά, ή τα μοναστήρια του Οσίου Λουκά και του Δαφνιού μαρτυρούσαν με την άρρητη γλώσσα του πολιτισμικού επιτεύγματος περί της αναστημένης ελπίδας του ανθρώπου.

Τότε που ο πεζός και ο ποιητικός λόγος γέννησαν ύψιστης πολιτισμικής αξίας εκφράσεις του ανθρωπίνου πνεύματος, όπως ο Ακάθιστος Ύμνος ή τα κείμενα των Πατέρων της Εκκλησίας, και από τα βάθη της ανθρώπινης ευαισθησίας αναδύθηκε το κάλλος της βυζαντινής μουσικής.Σπεύδω να διευκρινίσω:

Δεν σας καλώ να κατασκευάσετε στρατευμένη χριστιανική τέχνη. Σας προσκαλώ και σας προκαλώ να ξαναανακαλύψουμε μαζί τους χυμούς που έθρεψαν τις ψυχές των προγόνων μας και γέννησαν τον πολιτισμό που κληρονομήσαμε. Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, της κρίσης των ιδεολογιών, της ψευδεπίπλαστης διανόησης, του ευτελισμού της καλλιτεχνικής και της πνευματικής δημιουργίας και την υποταγή τους στον αδηφάγο καταναλωτισμό έχουμε αναπόδραστο καθήκον να συμβάλλουμε ως Εκκλησία στην παραγωγή πολιτισμού.

Τα μοναστήρια μας, οι Εκκλησιές μας –ακόμα και οι ερειπωμένες-, η υμνογραφία μας, αλλά και όσα στοιχεία της παράδοσής μας διασώζονται στη σύγχρονη νεοελληνική πολιτισμική κληρονομιά, είναι αψευδείς μάρτυρες της ανάγκης γι΄ αυτή τη συνάντηση.

Σας παραπέμπω ενδεικτικά στη νεοελληνική ζωγραφική που κρύβει μέσα της τη βυζαντινή αγιογραφική παράδοση, στην ποίηση που αντλεί αφανώς χυμούς από την εκκλησιαστική υμνογραφία, ή στη σύγχρονη ελληνική μουσική, λαϊκή ή έντεχνη, που κρύβει μέσα της τους δρόμους του βυζαντινού μέλους.

Ακόμη και στον υπερεαλισμό των νεότερων ζωγράφων διακρίνει κανείς τις επιρροές των αγιογράφων δασκάλων τους. Όλα αυτά κραυγάζουν για την κοινή μας ευθύνη να συναντηθούμε ξανά, Εκκλησία και ανθρώπινη δημιουργικότητα, για να οικοδομήσουμε και πάλι πολιτισμό και να εγγράψουμε πολιτιστικές παρακαταθήκες για το αύριο των παιδιών μας και του τόπου μας.

Ένα τρίτο σημείο, στο οποίο είμαι υποχρεωμένος να τοποθετηθώ, είναι η φροντίδα προς τον καθ’ οιονδήποτε τρόπο δοκιμαζόμενο συνάνθρωπο. Άλλωστε η μέριμνα για τον αναξιοπαθούντα αδελφό μας συνιστά το αδιάψευστο κριτήριο, βάσει του οποίου θα κριθεί η αλήθεια και η γνησιότητα της χριστιανικής μας πίστης.

Δεν υπάρχει πτυχή του ανθρώπινου πόνου που είναι δυνατόν να μας αφήνει αδιάφορους. Όχι γιατί ο σκοπός της Εκκλησίας εξαντλείται στο κοινωνικό της έργο. Αλλά γιατί είναι ασύμβατο να ονομάζεσαι χριστιανός και να μην νοιάζεσαι για τον άρρωστο, τον φυλακισμένο, τον αναξιοπαθούντα, τον γυμνό, τον πεινασμένο, τον φτωχό, τον βασανισμένο, τον πρόσφυγα, τον μετανάστη, τον στιγματισμένο για την ψυχική του αρρώστια.

Τον κάθε ταλανιζόμενο αδελφό μας. Κι αυτό για έναν και μοναδικό λόγο: Ό,τι προσφέρουμε σε καθέναν από αυτούς που ο ίδιος ο Κύριος αποκαλεί ελαχίστους αδελφούς του, το προσφέρουμε στον ίδιο το Χριστό ( Ματθ. 25, 35-37).Αυτό μας καλεί σε μια ακαταπόνητη προσπάθεια αξιοποιήσεως της υπάρχουσας υποδομής και δημιουργίας νέων δομών και δραστηριοτήτων, οι οποίες να ανταποκρίνονται στις ανάγκες των εμπερίστατων αδελφών μας, κάνοντας πράξη αυτά για τα οποία προσευχόμαστε σε κάθε Θεία Λειτουργία.

Η Εκκλησία δεν δοξάζει τον Θεό μόνο δια ύμνων, αλλά κυρίως καθιστώντας φανερή την παρουσία και την αγάπη Του σε κάθε περίπτωση, όπου ο πόνος και οι δοκιμασίες τραυματίζουν ή απειλούν να αφανίσουν την ελπίδα.

Καλώ λοιπόν το λαό του Θεού, το ποίμνιο που μου εμπιστεύτηκε ο Κύριος, δηλαδή όλους σας: τους πιστούς και εκείνους που δηλώνουν άπιστοι, να συναντηθούμε γύρω από την Αγία Τράπεζα, εκεί που τελείται το μέγιστο των μυστηρίων, και να ενώσουμε τις δυνάμεις μας για να κάνουμε την αγάπη και την ενότητα τρόπο ζωής, ώστε η Θεία Λειτουργία να συνεχίζεται στην καθημερινότητα της ζωής μας και να γίνεται πηγή παρηγοριάς μέσω ημών και της προσφοράς μας για κάθε πονεμένο αδελφό μας.

Ως επικεφαλής της Εκκλησίας των Αθηνών έχω υποχρέωση και καθήκον να εργασθώ για την ευόδωση και την επίτευξη αυτών των στόχων. Όμως δεν υπάρχει τρόπος να πάρει σάρκα και οστά κανείς οραματισμός χωρίς ανθρώπους, οι οποίοι τον συμμερίζονται και επιθυμούν να αγωνιστούν για την εκπλήρωσή του.

Απευθύνω λοιπόν θερμή παράκληση και ικεσία προς τον ιερό κλήρο και τα στελέχη του εκκλησιαστικού έργου:

Σταθείτε στο πλευρό μου. Υιοθετήστε τις αγωνίες μου. Αφουγκραστείτε τις προσδοκίες του λαού μας. Συμμεριστείτε τις κοινές μας ευθύνες.Χωρίς εσάς και την έμπρακτη αρωγή σας, χωρίς την αγάπη σας και την αφοσίωσή σας στη διακονία του λαού μας, ο Αρχιεπίσκοπος δεν θα είναι παρά ένας μοναχικός άνθρωπος με προσωπικές ευαισθησίες.

Εγώ υπόσχομαι να σταθώ κοντά σας. Να συμπαρασταθώ στις δυσκολίες και στα προβλήματά σας. Να καταβάλλω κάθε δυνατή προσπάθεια για την αναβάθμιση της διακονίας σας, την εξασφάλιση των εφοδίων που χρειάζεστε για να ανταποκριθείτε στις σύγχρονες κοινωνικές απαιτήσεις και βέβαια να μεριμνήσω για σας τους ίδιους ως προσώπων αγαπημένων.

Είναι επιτακτική ανάγκη η Εκκλησία να μεριμνήσει για τα του οίκου της. Να ασχοληθεί με αγάπη και ευαισθησία για την εκκλησιαστική παιδεία, για την ιερατική οικογένεια και για την ποιότητα των στελεχών της.Και θέλω να είστε βέβαιοι ότι οι ιερείς και οι οικογένειές τους δεν θα αισθάνονται μόνοι στον αγώνα τους· τους χρειάζομαι κοντά μου, αδελφούς και συναγωνιστές στο κοινό ιερό μας καθήκον.

Είναι θεμελιώδης προτεραιότητα η ενορία να αποδεικνύεται συνεχώς το όντως νευραλγικό κύτταρο του εκκλησιαστικού οργανισμού. Εύχομαι, προσεύχομαι και σας παρακαλώ να μεριμνήσετε ώστε μέσα στην έρημο της Αθήνας να υπάρχει σε κάθε ενορία μια μικρή όαση για τους νέους· ένα καταφύγιο για τα νέα ζευγάρια· μια γωνιά για τη χειμαζόμενη σύγχρονη οικογένεια· μια ζεστή φωλιά για κάθε «κοπιώντα και πεφορτισμένο» · μια εστία που θα καίει αδιαλείπτως η φωτιά των πνευματικών αναζητήσεων· ένα θυσιαστήριο από το οποίο ξεκινούν όλα και στο οποίο καταλήγουν τα πάντα, καθώς το εκκλησιαστικό ήθος προϋποθέτει ότι «ἡμῶν δὲ σύμφωνος ἡ γνώμη τῇ εὐχαριστίᾳ, καὶ ἡ εὐχαριστία πάλιν βεβαιοῖ τὴν γνώμην».

Είναι επείγον και απαραίτητο σε κάθε γωνιά της Αθηναϊκής γης να υπάρχει μια ζωντανή ενορία που να φανερώνει με κάθε δυνατό τρόπο, ότι ο Χριστός αναστήθηκε και γι αυτό οι άνθρωποι μπορούν να βρίσκουν εκεί χαρά, παρηγοριά, ελπίδα, νόημα στη ζωή τους και να ζουν την καθημερινότητά τους με τη βεβαιότητα ότι ο θάνατος έχει νικηθεί, ότι «ἀνέστη Χριστὸς καὶ ζωὴν πολιτεύεται».

Θα ήθελα ακόμη να τοποθετηθώ επιγραμματικά και σε μερικά σημεία, τα οποία σχετίζονται με την διακονία μου ως Προέδρου της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Σε μια εποχή που η Οικουμένη παρουσιάζεται κατακερματισμένη και ως λύση προβάλλεται η παγκοσμιοποίηση, οι Ορθόδοξες Εκκλησίες οφείλουν να διασφαλίσουν και να προβάλλουν την μεταξύ τους ενότητα. Σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε πρέπει να γίνει κατανοητή η σημασία και ο ρόλος του Σεπτού Οικουμενικού μας Πατριαρχείου για την πορεία σύνολης της Ορθοδοξίας.

Είναι πια καιρός, οι κατά τόπους Ορθόδοξες Εκκλησίες, οι οποίες είναι διεσπαρμένες στα μήκη και τα πλάτη της οικουμένης, να βρεθούν ψυχικά και πνευματικά το δυνατόν κοντύτερα μεταξύ τους.

Και όπου και όταν οι ανθρώπινες αδυναμίες επιτρέπουν να αναφύονται διαιρέσεις και ασυμφωνίες οφείλουμε να καταβάλλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια υπερβάσεως των προβλημάτων, με επίγνωση ότι υπάρχει ο ασφαλής εγγυητής της ενότητας, ο οποίος είναι το Σεπτό Κέντρο της Οικουμενικής Ορθοδοξίας, το πολύπαθο Οικουμενικό μας Πατριαρχείο.Η ενότητα των ορθοδόξων είναι σήμερα το μεγάλο ζητούμενο.

Ιδιαίτερα καθώς η παγκόσμια κοινότητα στρέφει το βλέμμα προς την Ορθοδοξία και προσδοκά λόγο καινούργιο και διαφορετικό, μαρτυρία και έμπρακτη συμβολή στην αντιμετώπιση της προκλητικής σύγχρονης πραγματικότητας. Οφείλω να καταθέσω ενώπιον σας την εμπιστοσύνη μου στην πρόνοια του Θεού, ο οποίος φρόντισε στον μαρτυρικό θρόνο της βασιλίδος των πόλεων να στέκεται σήμερα βράχος ακλόνητος της Ορθοδοξίας και σοφός οιακοστρόφος της εκκλησιαστικής μας πορείας ο ταπεινός αλλά στιβαρός, ο τολμηρός αλλά σώφρων, ο ριζωμένος στην ορθόδοξη παράδοση αλλά βαθύς γνώστης των παγκοσμίων εξελίξεων Πατριάρχης του Γένους, ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος.

Η ελλαδική Εκκλησία, έχουσα επίγνωση της ιστορίας του γένους των Ελλήνων, της εκκλησιαστικής μας ιστορίας και της ορθόδοξης εκκλησιολογίας φέρει βαριά την ευθύνη επί των ώμων της για τον τρόπο που θα διαφυλάξει τα παραδεδομένα όσον αφορά τη σχέση της και τη συνεργασία της με το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Η Εκκλησία της Ελλάδος διοικείται από την Σύνοδο της Ιεραρχίας και την Διαρκή Ιερά Σύνοδο κατά καθορισμένο τρόπο, ο οποίος προβλέπει και τις ευθύνες και αρμοδιότητες του Προέδρου τους, ο οποίος είναι ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος.

Η χάραξη της πορείας της Ελλαδικής Εκκλησίας, η λήψη των αποφάσεων, η αντιμετώπιση των προβλημάτων που κατά καιρούς προκύπτουν και η αντιμετώπιση όλων των άλλων ζητημάτων, για τα οποία έχει αρμοδιότητα η Ιεραρχία, οφείλουν να είναι καρπός συνεργασίας των μελών της, οι οποίοι συναποφασίζουν εν Αγίω Πνεύματι με ήθος συνοδικό.

Ο Αρχιεπίσκοπος ως πρόεδρος έχει καθήκον να διασφαλίζει τη λειτουργία του συνοδικού συστήματος και, ως πρώτος μεταξύ ίσων, να είναι ο εγγυητής της εύρυθμης λειτουργίας του. Κατά προέκταση έχει την ευθύνη να μεριμνά ώστε αυτό το συνοδικό πνεύμα να διαποτίζει κάθε πτυχή του Εκκλησιαστικού βίου και να καθορίζει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν όλες οι δομές της εκκλησιαστικής πραγματικότητας.

Έχω επίγνωση του χρέους μου να είμαι υπεύθυνος, εμψυχωτής και εγγυητής του συνοδικού μας συστήματος. Όμως αυτό, εκ της φύσεως του, διασώζεται μόνο με κοινή προσπάθεια και συναντίληψη. Παρακαλώ λοιπόν εκ μέσης καρδίας ο καθένας μας να συμβάλλει υπεύθυνα και με συναίσθηση της πνευματικής ευθύνης στην ουσιαστική και έμπρακτη λειτουργία του συνοδικού μας συστήματος.

Οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι ο Καταστατικός Χάρτης, ο οποίος οριοθετεί νομικά τις εκκλησιαστικές λειτουργίες, υπήρξε από τους καλύτερους. Τα τριάντα χρόνια, όμως, που παρήλθαν από την έναρξη της ισχύος του, επιτάσσουν αναπόφευκτα την ανάγκη για διορθώσεις και προσθήκες ή την αξιοποίηση δυνατοτήτων που προβλέπει μεν αλλά έμειναν μέχρι σήμερα αναξιοποίητες.

Είναι επομένως προφανές, ότι πρόκειται για ζήτημα το οποίο πρέπει επίσης να απασχολήσει την Εκκλησία μας. Ένα άλλο μείζον θέμα, το οποίο πιστεύω ότι πρέπει να αντιμετωπισθεί σοβαρά από τη διοίκηση της Εκκλησίας, είναι το πρόβλημα της στελεχώσεως των ενοριών και του ευρύτερου εκκλησιαστικού έργου καθώς και η ανάπτυξη νέων μορφών ποιμαντικής φροντίδας, η οποία πρέπει να ανταποκρίνεται στις ανάγκες και τις απαιτήσεις της εποχής μας.

Προς επίτευξη αυτού του στόχου είναι αυτονόητη η νευραλγική σημασία της εκκλησιαστικής παιδείας, της επιμορφώσεως του ιερού κλήρου και του καταρτισμού των εκκλησιαστικών στελεχών και αυτό το ζήτημα πρέπει να μας απασχολήσει άμεσα και επιτακτικά.

Και βέβαια η προσπάθεια ενίσχυσης της συνεργασίας μας με τα Πανεπιστημιακά και τα άλλα μορφωτικά ιδρύματα της χώρας, και ιδιαίτερα με τις Θεολογικές Σχολές των Πανεπιστημίων της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης πρέπει να θεωρείται εκ προοιμίου δεδομένη. Ανάλογης βαρύτητας είναι και μερικά ειδικά προβλήματα, τα οποία απασχολούν τη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα και απαιτούν διατύπωση ορθόδοξων θεολογικών προσεγγίσεων και ποιμαντικών αντιμετωπίσεων.

Ζητήματα όπως το οικολογικό πρόβλημα, τα βιοηθικά διλήμματα, η ποιμαντική των νοσηλευτηρίων, η οικονομική μετανάστευση, το σύγχρονο εμπόριο της ανθρώπινης σάρκας, ο κοινωνικός αποκλεισμός, η φτώχια, το στίγμα της ψυχικής νόσου, η κοινωνική εξαθλίωση και άλλα πολλά πρέπει να έρθουν στο επίκεντρο του θεολογικού και ποιμαντικού μας προβληματισμού με τρόπο έγκυρο, υπεύθυνο και συστηματικό. Σε αυτό το σημείο δράττομαι της ευκαιρίας να απευθυνθώ στα ευήκοα ώτα της πολιτείας κάνοντας έκκληση και πρόταση για αλληλουποστήριξη σε όλους εκείνους τους τομείς όπου η συνεργασία Εκκλησίας και Πολιτείας μπορεί να αποφέρει πολλαπλάσιους καρπούς όσον αφορά την αντιμετώπιση πολλών από τα προαναφερθέντα προβλήματα.

Η αναφορά μας σε αυτά τα πρακτικά θέματα φέρνει αναγκαστικά στο προσκήνιο εύλογα ερωτήματα και περί της διαχειρίσεως της εκκλησιαστικής περιουσίας. Πιστεύω πως αυτό το κεφάλαιο πρέπει να επανεξεταστεί ενδελεχώς, με ανανεωμένα κριτήρια και πάντως όχι με τις μεθόδους του παρελθόντος.

Πιστεύουμε πως οι καιροί απαιτούν να αναπτυχθούν πρωτοβουλίες οι οποίες να καθιστούν την Εκκλησία εύρωστη μεν, αλλά με μοναδικό σκοπό οι πόροι της να εξαργυρώνονται στην διακονία του ποιμνίου της και επομένως τα έσοδα από την διαχείριση της περιουσίας Της να επιστρέφουν στο λαό ώστε να μην δημιουργείται με κανένα τρόπο η αίσθηση ότι έχει μετατραπεί ο οίκος του Θεού εις οίκον εμπορίου. Αγαπητοί μου, δεν θέλω να σας ταλαιπωρήσω περισσότερο.

Νοιώθω, ωστόσο, την ανάγκη να ολοκληρώσω τη σημερινή μάλλον δημόσια εξομολόγηση παρά ομιλία με μια παράκληση προς τον Θεό, ο οποίος αξίωσε εμέ τον ελάχιστο να στέκομαι σήμερα στον αρχιεπισκοπικό θρόνο των Αθηνών, κληρονόμος και διάδοχος αγίων όπως ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης και ο επίσκοπος των Αθηνών Ιερόθεος. Τέκνα και αδελφοί μου εν Κυρίω αγαπημένοι, Προσεύχομαι και παρακαλώ τον Θεό, όταν περάσει ο καιρός και πλησιάζω στο τέλος του κύκλου της επίγειας διακονίας μου να είμαι έτοιμος να απολογηθώ με παρρησία ενώπιον Θεού και ανθρώπων γι’ αυτόν τον θρόνο που μου εμπιστεύτηκε ο Κύριος.

Θα ήθελα μέχρι τότε να έχω κατακτήσει το δικαίωμα να μιλήσω για αυτόν τον θρόνο, κοιτώντας σας στα μάτια και εκφραζόμενος με τον ίδιο τρόπο που ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός μιλούσε για το σκαμνί του, λέγοντας:

«Εγώ με τη Χάρη του Θεού, μήτε σακούλα έχω, μήτε κασέλα, μήτε σπίτι, μήτε άλλο ράσο από αυτό που φορώ. Και το σκαμνί, όπου έχω, δεν είναι εδικό μου, δια λόγου σας το έχω. Άλλοι το λένε σκαμνί και άλλοι θρόνον. Δεν είναι καθώς το λέγετε. Αμή θέλετε να μάθετε τι είναι; Είναι ο τάφος μου και εγώ είμαι μέσα ο νεκρός οπού σας ομιλώ. Ετούτος ο τάφος έχει την εξουσίαν να διδάσκει βασιλείς και πατριάρχας, αρχιερείς, ιερείς, άνδρας και γυναίκας, παιδιά και κορίτσια, νέους και γέρους και όλον τον κόσμον».

«Εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου Εὐλογημένον».

Ἀμήν

ΕΚΛΟΓΗ ΝΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΛΛΑ…..

Με αφορμή τη χθεσινή εκλογή του νέου Αρχιεπισκόπου μας θέλω να εκφράσω μερικές σκέψεις όπως τα βίωσα τα πράγματα! Ήμουν χθες στο Μητροπολιτικό Ναό και είχα την ευκαιρία καταρχήν να δω πάρα πολύ κόσμο, φίλους από παλιά που είχαν να με δουν και να τους δω χρόνια! Μερικοί δεν ήξεραν καν ότι είχα χειροτονηθεί! Χάρηκα πολύ που τους είδα όλους, όπως και πολλούς κληρικούς σεβαστούς που πήρα την ευχή τους!
Έγινε η εκλογή, πολύ κόσμος (ήμουν και το 1998 και είχα μέτρο σύγκρισης) με παραξένεψε το γεγονός όμως ότι στο μικρό μήνυμα δεν άφησαν οι αστυνομικοί τον κόσμο και τους κληρικούς να είναι μέσα στο ναό! Όσοι μπήκαν μέσα , μπήκαν από μέσο ή από τσαμπουκά! Δεν ήταν όμως ο κανόνας! Το 1998 μας είχαν αφήσει! Έχοντας ξαναδεί το έργο ξανά, τουλάχιστον…έτρεξα γρήγορα στην Αρχιεπισκοπή και …ήμουν κοντά στην πόρτα! Βέβαια το στριμωξίδι το έφαγα και με το παραπάνω…αλλά τουλάχιστον ήμουν από τους πρώτους που μπήκαν (σχετικά πάντα) και ευχήθηκαν στο νέο Αρχιεπίσκοπο! Συγκλονιστικό ήταν και προς τιμήν του Αγίου Σπάρτης που ήταν μαζί στο μπαλκόνι και ασπάστηκε τον Αρχιεπίσκοπο και ο Αρχιεπίσκοπος τον Σπάρτης για να δείξουν την ενότητα της Εκκλησίας και φυσικά διέψευσαν πεισματικά τις θεωρίες μερικών δημοσιογράφων που θέλουν όλο να υπάρχει ίντριγκα και στρατόπεδα και διεργασίες κτλ! Αυτό που έγινε τους αποστόμωσε όλους! Άξιος να είναι ο νέος Αρχιεπίσκοπος!
Εκεί που θεωρείς ότι έζησες ιστορικές στιγμές, το γεγονός της χρονιάς για την χώρα κτλ και ότι ήσουν στην καρδιά των γεγονότων….γύρισα προς στο σπίτι! Μου αρέσει πάντα να ανεβαίνω την Ερμού, αντί από την Μητροπόλεως και έτσι έκανα και χθες…και εκεί ήρθα σε μια εικόνα που με έβαλε σε προβληματισμό! Στρίβοντας στην Ερμού, εκατοντάδες έως χιλιάδες κόσμος, να μπαίνει και να βγαίνει στα μαγαζιά, να κρατάει τσάντες και γενικά να κάνει τα ψώνια του! Μάλιστα οι ηλικίες ήταν κυρίως από 40 και κάτω! Νέοι άνθρωποι που συμπεριφέρονταν ακριβώς σαν μια κανονική Πέμπτη, χωρίς να έχουν πάρει μυρωδιά θα έλεγε κανείς τι έγινε και τι γινόταν ακόμα μερικά μέτρα πιο μακριά στην Αρχιεπισκοπή! Ο κόσμος που είχε συγκεντρωθεί στην Μητρόπολη Ιερείς και λαϊκοί ήταν κυρίως από τις Επαρχίες των υποψηφίων (όπως διαπίστωσα και από την τηλεόραση το βράδυ) και λιγότερο ήταν κόσμος, ποίμνιο της Αθήνας! Αντίθετα ο νέος Αρχιεπίσκοπος, εκλέχτηκε να ποιμάνει και να δώσει μαρτυρία Χριστού, στον Λαό της Αθήνας κυρίως που ήταν στο αδιάφορο και εμπορευματοποιημένο ρεύμα και πνεύμα της Ερμού. Αυτή η αντίθεση πραγματικά με έβαλε σε σκέψεις ιδιαίτερα μετά το γεγονός ότι ο μακαριστός πλέον Αρχιεπίσκοπος είχε κάνει ανοίγματα στον Κόσμο…και ο Κόσμος με βάση και την κηδεία του είχε ανταποκριθεί…! Αλλά αν είχε ανταποκριθεί στην Εκκλησία και να φερόταν στο γεγονός της Αρχιεπισκοπικής Εκλογής τόσο ψυχρά και να έχει γίνει τόσο ντόρος από τα Μ.Μ.Ε. όλες αυτές τις ημέρες και σαν τηλεοπτικό προϊόν….φανταστείτε τι θα γινόταν, αν η Εκκλησία δεν είχε κάνει αυτά τα ανοίγματα τι θα γινόταν….! Μήπως δηλαδή ο κόσμος έχει χαθεί, προ πολλού και εμείς που θεωρούμε ότι ζούμε στην Οικουμενικότητα της Εκκλησίας, είμαστε στον κόσμο μας;
Θα μου πει κανείς και καλά ότι δεν ήρθα έξω από την Μητρόπολη και Αρχιεπισκοπή, πάει να πει ότι αυτό είναι κριτήριο για την θρησκευτικότητα του κόσμου; Φυσικά και όχι και αλίμονο αν ισχυριστεί κανείς κάτι τέτοιο! Είναι ενδεικτικό όμως, των ενδιαφερόντων, γιατί στο Καρναβάλι που έρχεται ή στα προκριματικά της Ελληνικής συμμετοχής για την Eurovision 2008 ο ίδιος για τα εκκλησιαστικά δρώμενα αδιάφορος κόσμος θα δώσει δυναμικά το παρόν είτε από κοντά είτε από τις τηλεοράσεις! Μπορεί και να κάνω λάθος δεν ξέρω, άλλωστε ας βγάλει ο καθένας τα δικά του συμπεράσματα….
Αυτό τον προβληματισμό μου ήθελα να μοιραστώ μαζί σας…. Ο Θεός μαζί μας….

Διάκονος Αντώνιος Χρήστου

Εκοιμήθη ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΕ………! ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ!

Δευ, 28 Ιαν 2008
Πένθος στη χώρα
Εκοιμήθη στις 5.15 τα ξημερώματα της Δευτέρας ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Χριστόδουλος, έπειτα από μία σκληρή μάχη για τη ζωή που έδωσε επί επτά μήνες με σθένος και υποδειγματική ψυχική δύναμη.
Ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος κατέληξε στην κατοικία του, καθώς οι γιατροί σεβάστηκαν την επιθυμία του να μην μεταφερθεί στο νοσοκομείο ό,τι και να του συμβεί.

Στις 7.15 η σορός του Αρχιεπισκόπου μεταφέρθηκε από την αρχιεπισκοπική κατοικία στο Λαϊκό Νοσοκομείο για τη νεκροτομή και στη συνέχεια θα μεταφερθεί στο παρεκκκλήσι του Μητροπολιτικού Ναού Αθηνών, όπου θα ψαλεί δέηση.

Το σκήνωμα του Αρχιεπισκόπου θα εκτεθεί σε τριήμερο προσκύνημα στον Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών. Η κηδεία θα γίνει την τέταρτη ημέρα στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών με τιμές αρχηγού κράτους.

Στις 2.00 το μεσημέρι συνεδριάζει εκτάκτως η Διαρκής Ιερά Σύνοδος στην οποία θα προεδρεύσει ο μητροπολίτης Καρυστείας Σεραφείμ, καθώς οι δύο γηραιότεροι μητροπολίτες Λαγκαδά και Κιλκισίας ασθενούν.

Ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής δήλωσε: «Διερμηνεύοντας, είμαι βέβαιος, τα αισθήματα των Ελληνίδων και των Ελλήνων, εκφράζω τη θλίψη μου για την κοίμηση του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου. Του φωτισμένου Ιεράρχη που με το ποιμαντορικό του έργο έφερε την Εκκλησία πιο κοντά στην κοινωνία και στα σύγχρονα προβλήματα, πιο κοντά στους νέους ανθρώπους και στις αγωνίες τους. Του θρησκευτικού ηγέτη που ενίσχυσε το ρόλο της Ορθοδοξίας στον κόσμο.

»Η ευθύτητα των λόγων του, η απλότητα, η αγωνιστικότητα, η αγάπη του για την Ελλάδα συνιστούν πολύτιμες διδαχές για το χριστεπώνυμο πλήρωμα της Εκκλησίας μας. Η γενναιότητα και η καρτερία που επέδειξε τις δύσκολες ώρες της προσωπικής του μάχης αγγίζουν τις καρδιές όλων μας» κατέληξε ο πρωθυπουργός.

Οι διαδικασίες για τη διαδοχή στον Αρχιεπισκοπικό Θρόνο αναμένεται να ολοκληρωθούν εντός 20ημέρου.

Το enoriaka.gr, σεβόμενο τον δύσκολο αγώνα του Αρχιεπισκόπου και τη μάχη του για τη ζωή ήταν και το μοναδικό portal, που σταμάτησε να μεταδίδει καθημερινό ρεπορτάζ των τελευταίων εβδομάδων νοσηλείας του.

Βιογραφικό

Ο Aρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Χριστόδουλος γεννήθηκε στην Ξάνθη το 1939.

Το 1962 έλαβε πτυχίο Νομικής και το 1967 πτυχίο Θεολογίας.

Διάκονος χειροτονήθηκε το 1961 και πρεσβύτερος το 1965. Διετέλεσε επί εννέα χρόνια ιεροκήρυκας και πνευματικός προϊστάμενος του Ιερού Ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Παναγίτσας) στο Παλαιό Φάληρο, και επί επτά χρόνια Γραμματέας της Ιεράς Συνόδου.

Εξελέγη Μητροπολίτης Δημητριάδος το 1974. Έλαβε μέρος σε πολλές εκκλησιαστικές αποστολές στο εξωτερικό. Το 1998 εξελέγη Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος.

Συνέγραψε πλήθος επιστημονικών και εποικοδομητικών κειμένων. Αρθρογράφησε στον εκκλησιαστικό Τύπο και σε εφημερίδες.

Ανάμεσα στις δημοσιεύσεις του ξεχωρίζουν τα βιβλία «Ελληνισμός προσήλυτος. Η μετάβαση από την αρχαιότητα στον χριστιανισμό», όπου ερμηνεύει πως πέτυχε ο χριστιανισμός να επικρατήσει και να προσηλυτίσει Έλληνες και Ρωμαίους και «Η ψυχή της Ευρώπης».

Υπό την ηγεσία του προήχθη το έργο της Εκκλησία στον κοινωνικό τομέα: Η ενίσχυση των υπαρχόντων και η ίδρυση νέων οργανισμών καλύπτουν τομείς όπως η βιοηθική, η μέριμνα για τους τοξικομανείς, η συμπαράσταση προς τους πρόσφυγες, την κακοποιημένη γυναίκα, την άγαμη μητέρα, τα θύματα το trafficking.

Η ποιμαντική θητεία του στην ηγεσία της Εκκλησία συνοδεύτηκε με την δημιουργία δικτύου βρεφονηπιακών σταθμών για τη στήριξη της εργαζόμενης γυναίκας, τη μεθοδική στήριξη των πολύτεκνων οικογενειών, την ίδρυση τη μη κυβερνητικής οργάνωσης Αλληλεγγύης για την αποστολή βοήθειας σε χώρες του αναπτυσσόμενου κόσμου και σε περιοχές που πλήττονται από φυσικές καταστροφές.

Ήταν διδάκτωρ της Θεολογίας, ομιλούσε τη γαλλική και αγγλική γλώσσα και ήταν γνώστης της ιταλικής και γερμανικής.